In hetzelfde schuitje: de #socialpressure voorbij

The-Fear-Of-Missing-Out

Daar zitten we dan, met heel Nederland, gekluisterd op de bank. Continu met mensen in dezelfde ruimte zitten is wennen natuurlijk. Het is een spannende tijd, waarin nog maar weinig dingen zeker zijn. Toch heeft naar mijn idee de quarantaine-tijd niet alleen maar nadelen. Het brengt niet alleen sociale onrust, maar het neemt wel degelijk The Fear Of Missing Out weg. Iedereen zit namelijk in hetzelfde schuitje, dat maakt stilzitten net wat makkelijker.

Ik was vergeten hoe me te vervelen

*Ring* ‘Hey, met de verveling. Ik sta voor je deur.’ Even was ik vergeten hoe het ook alweer moest, me vervelen. Uit mijn neus vreten. Doelloos uit het raam staren. Knikkeren. Hoe normaal gesproken ieder uur in onze agenda staat volgepland, staat er nu niks in de mijne. Noppes. Nada. Het agendahedonisme waarin we verplicht werken, ontspannen en dwangmatig plannen is nu niet van toepassing. Ik heb geen werk meer als ZZP’er. Ik besluit de verveling te verwelkomen, nu kom ik in ieder geval tot rust. Ik droom weer weg en lummel wat. Na verveling komt er ruimte, uit dagdromen komen creatieve projectjes voort en daar krijg ik energie van.

The Fear Of Missing Out

Je kent het wel, FOMO. The Fear Of Missing Out. Dat knagende gevoel wanneer je een verjaardag hebt afgeslagen omdat je op een ander feestje wilde zijn, maar er dan toch achterkomt dat dit niet de juiste keuze was. Dat moment dat je moet werken terwijl al je vrienden een heuse zaterdagmiddagborrel houden. FOMO gaat zo ver dat wanneer we een grote belevenis missen, we er een gevoel van misère aan overhouden. Het is een angst die ons van tijd tot tijd bekruipt.

Dat gevoel van ‘help ik moet daar zijn, terwijl ik hier ben’ heb ik niet meer. Wat neemt dat veel (keuze)stress weg, zeg.

Collectieve initiatieven

Iets missen is dus vervelend, maar wanneer heel Nederland thuis zit, kijk ik hier anders tegenaan. Volgens mij resulteert het FOMO-idee in nog meer vergelijken. Iets waar we met de komst van Linkedin en Instagram allemaal experts in zijn geworden. ‘Die vriendin van de middelbare school heeft een nieuwe functie, moet ik dat ook niet hebben?’

Op Linkedin laten we nu alleen nog blijk van waardering zien, die uitgaan naar de toppers in de zorg. Collectieve initiatieven als doneer je mondkapje en #KlapCoronaDeWereldUit komen tot stand. In Facebookgroepen worden grapjes gemaakt over de gedeelde smart van het geen werk hebben en onverwachts bij de overheid te moeten aankloppen.

Alleen maar toch ook samen

Gek genoeg neemt dat druk weg. Dit wordt ingeruild voor verbondenheid. Nu kunnen we niet anders dan elkaar een hart onder de riem steken op social media, in plaats van het motto: alles voor de likes. Wij wordt belangrijker dan het ik. Want, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Alleen maar toch ook samen.

Winkelmand FOMO

Het enige nog resterende FOMO-principe waar we mee moeten stoppen is het vergelijken van elkaars winkelmandje. Dat je buren meer WC-papier hebben dan jij is niet iets om je zorgen over te maken.

One Reply to “In hetzelfde schuitje: de #socialpressure voorbij”

  1. Mooi artikel! En herkenbaar, ik voel me ook rustiger nu ik minder ‘hoef’. En dan komt er inderdaad weer ruimte voor anderen dingen. Positief!

    Fijn dat er in tijden van crisis een gevoel van verbondenheid ontstaat. Alleen maar toch ook samen, mooi gezegd 🙂

Geef een reactie